Maria/Ĉapitro XXX

El Vikifontaro
Jump to navigation Jump to search
Ĉapitro XXIX Indekso : Maria
de Jorge Isaacs
Tradukita de Andrés Turrisi, Detlef Karthaus kaj Ruben' Torres
Ĉapitro XXX
Ĉapitro XXXI
Tradukata ekde 2005.


XXX

En la mañana siguiente mi padre dictaba y yo escribía, mientras él se afeitaba, operación que nunca interrumpía los trabajos empezados, no obstante el esmero que en ello gastaba siempre. El resto de su cabellera rizada, abundante en la parte posterior de la cabeza y que dejaba inferir cuán hermosos serían los cabellos que llevó en su juventud, le pareció un poco larga. Entreabriendo la puerta que caía al corredor, llamó a mi hermana.

La sekvan matenon mia patro diktadis kaj mi skribadis, dum li sin razadis, faro kiu neniam interrompis la komencitajn laborojn, kvankam en tio li ĉiam faris sian plejeblon. Lia restanta krispa hararo, abunda sur la posta parto de la kapo kaj kiu lasis dedukti kiom belaj estis la haroj kiujn li portis en sia junaĝo, ŝajnis al li iom longa. Duonapertante la pordon kiu komunikis kun la koridoro. Li vokis mian fratinon.

―Está en la huerta ―le respondió María desde el costurero de mi madre—. ¿Necesita usted algo?

―Ŝi estas en la legom-ĝardeno ―respondis Maria el la kudro-ĉambro de mia patrino― Ĉu vi bezonas ion?

―Ven tú, María ―le contestó a tiempo que yo le presentaba algunas cartas concluidas para que las firmase― ¿Quieres que bajemos mañana? ―me preguntó firmando la primera.

―Venu vi, Maria ―li respondis ĝuste dum mi prezentadis al li kelkajn finitajn leterojn por ke li ilin subskribu― Ĉu vi deziras ke ni daǔrigu morgaǔ? ―li demandis al mi subskribante la unuan.

―¿Cómo no?...

― Kial ne?...

―Será bueno, porque hay mucho que hacer; yendo ambos, nos desocuparemos más pronto. Puede ser que el señor A... escriba algo sobre su viaje en este correo; ya se demora en avisar para cuándo debes estar listo. Entra, hija -agregó volviéndose a María, quien esperaba fuera por haber en­contrado la puerta entornada.

―Estos bone, ĉar multo farendas; laborante duope, ni nin liberigos pli frue. Eblas ke sinjoro A... skribu ion pri sia vojaĝo en la venonta poŝt-sendado; li ja malfruas sciigi kiam vi devas esti preta. Eniru, kara ―li aldonis sin direktante al Maria, kiu atendadis ekstere trovinte la pordon duon-fermita.

Ella entró dándonos los buenos días. Sea que hubiese oído las últimas palabras de mi padre sobre mi viaje, sea que no pudiese prescindir de su timidez genial delante de él, con mayor razón desde que le había hablado de nuestro amor, se puso algo pálida. Mientras él acababa de firmar, la mirada de María se paseaba por las láminas*** del cuarto, despues de haberse encontrado furtivamente con la mía.

Ŝi eniris dirante bonan tagon. Ĉu ĉar eble ŝi estis aǔskultinta la lastajn vortojn de mia patro pri mia vojaĝo, ĉu ĉar ŝi ne povis forgesi sian genian timidecon antaǔ li, des pli ek de kiam mi estis parolinta al li pri nia amo, ŝi iomete paliĝis. Dum li fin-subskribadis, la rigardo de Maria iradis tra la plakoj*** de la ĉambron, post kiam ĝi kaŝe renkontis la mian.

―Mira ―le dijo mi padre, sonriendo al mostrarle los cabellos ¿no te parece que tengo mucho pelo?

―Rigardu ―diris al ŝi mia patro, ridete montrante al ŝi siajn harojn. Ĉu vi ne opinias ke mi havas tro longan hararon?

Ella sonrió también al responderle:

Ankaǔ ŝi ridetis respondante:

―Sí, señor.

―Jes, sinjoro.

―Pues recórtalo un poco ―y tomó, para entregárselas las tijeras de un estuche que estaba abierto sobre una de las mesas― Voy a sentarme para que puedas hacerlo mejor.

―Do tondu ĝin iomete ―kaj por ĝin doni al ŝi, li prenis la tondilon el skatolo kiu troviĝis aperta sur unu el la tabloj― Mi eksidiĝos por ke vi povu labori pli komforte.

Dicho esto, acomodóse en la mitad del cuarto, dando la espalda a la ventana y a nosotros.

Tion dirinte, li sidiĝis meze de la ĉambro, turnante sian dorson al la fenestro kaj al ni.

―Cuidado, mi hija, con trasquilarme ―dijo cuando ella iba a empezar― ¿Está principiada la otra carta? ―añadió dirigiéndose a mí.

―Klopodu ne senharigi min, mia kara ―li diris kiam ŝi estis komenconta― Ĉu estas komencita la alia letero? ―li aldonis, sin direktante al mi.

Comenzó a dictar hablando con María mientras yo escribía.

Li komencis dikti parolante kun Maria dum mi skribadis.

―¿Conque te hace gracia que te pregunte si tengo muchos cabellos?

Do vi trovas amuza ke mi demandu al vi ĉu mi havas multajn harojn?

―No, señor ―respondióle, consultándome si iba bien la operación.

Ne, sinjoro ―ŝi respondis, sin turnante al mi ĉu la afero procedis bone.

―Pues así como los ves —continuó mi padre—, fueron negros y abundantes como otros que yo conozco.

Do, tiel kiel vi vidas ―daǔrigis mia patro―, ili estis nigraj kaj abundaj kiaj aliaj kiujn mi konas.

María soltó lo que tenía en ese momento en la mano.

Maria delasis kion ŝi havis tiumomente en la mano.

―¿Qué es? —le preguntó él, volviendo la cabeza para verla.

―Kio okazas? ― demandis li, turnante la kapon por vidi ŝin. . ―Que voy a peinarlos para recortar mejor.

―Ke mi kombos ilin por tondi pli taǔge.

―¿Sabes por qué se cayeron y encanecieron tan pronto? ―le preguntó después de dictarme una frase.

―Ĉu vi scias kial ili elfalis kaj griziĝis tiel frue? ―li demandis al ŝi post kiam li diktis frazon al mi.

―No, señor.

―Ne, sinjoro.

―Cuidado, niño, con equivocarte.

Zorgu ne erari, karulo.

María se sonrojó viéndome con todo el disimulo que era necesario para que mi padre no lo notase, en el espejo de su mesa de baño que tenía al frente.

Maria ruĝiĝis rigardante min kun la plena kaŝo necesa por ke mia patro ne rimarku ĝin, en la spegulo de sia ban-ĉambra tablo kiun li havis antaǔ si.

―Pues cuando yo tenía veinte años― prosiguió―, es decir, cuando me casé, acostumbraba bañarme la cabeza todos los días con agua de Colonia. ¡Qué disparate! ¿No?

―Nu, kiam mi estis dudekjaraĝa― li daǔrigis―, tio estas, kiam mi edziĝis, mi kutimis bani mian kapon ĉiutage per kolonja akvo. Tia sensencaĵo! Ĉu ne?

―Y todavía ―observó ella.

―Kaj ankoraŭ nuntempe.

Mi padre rió aquella risa armoniosa y sonora que acostumbraba.

Mia patro ellasis tiun harmonian kaj sonoran ridon kiun li kutimis.

Yo leí el final de la frase escrita y él, dictada otra, continuó su diálogo con María.

Mi legis la finon de la frazo skribita kaj li, diktinte unu plian, daǔrigis sian dialogon kun Maria.

―¿Está ya?

―Ĉu finite?

―Creo que sí; ¿no? ―añadió, consultándome.

―Mi kredas ke jes; ĉu ne? ―li aldonis, konsultante min.

Cuando María se inclinó a sacudir los recortes de cabellos que habían caído sobre el cuello de mi padre, la rosa que ella llevaba en una de las trenzas le cayó a los pies. Iba ella a alzarla, pero mi padre la había tomado ya. María volvió a ocupar su puesto tras de la silla y él dijo, después de verse en el espejo detenidamente:

Kiam Maria kliniĝis por forskui la har-eltondaĵojn falintajn sur la kolon de mia patro, la rozo kiun ŝi portis sur unu el la har-plektaĵoj falis ĉe liajn piedojn. Ŝi estis levonta ĝin, sed mia patro ĝin estis jam preninta. Maria reokupis sian lokon malantaǔ la seĝo kaj li diris, post longa sinrigardado en la spegulo:

―Yo te la pondré ahora donde estaba, para recompensarte lo bien que lo has hecho. ―Y acercándose a ella, agregó, colocando la flor con tanta gracia como lo hubiera podido hacer Emma:

―Mi nun relokigos ĝin kie ĝi troviĝis, por rekompenci al vi la bone faritan laboron. ―Kaj proksimiĝante al ŝi, kaj lokigante la floron kun tiom da gracio kiel tion estus povinta fari Emma, li aldonis:

―Todavía se me puede tener envidia.

―Mi povas ankoraǔ veki envion.

Detuvo a María, que se mostraba deseosa de retirarse por temor de lo que él pudiera añadir; besóle la frente y le dijo en voz baja:

Li retenis Maria-n, kiu montris emon retiriĝi timante kion li povus aldoni; kisis ŝian frunton kaj diris al ŝi mallaǔte:

―Hoy no será como ayer. Acabaremos temprano.

―Hodiaǔ ne estos kiel hieraǔ. Ni finos frue.